subskrybuj
  • Black Facebook Icon
©2019 by HOS gallery

TADEUSZ

KANTOR

​ (1915 r., Wielopole Skrzyńskie – 1990 r., Kraków)

 

W 1934 rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Władysława Jarockiego, równocześnie studiował malarstwo dekoracyjne i teatralne u prof. Karola Frycza. Nim odebrał profesjonalną edukację wykonywał rozliczne prace malarskie dla kościołów. W czasie wojny zarabiał jako malarz pokoju, a także wraz z grupą kolegów założył konspiracyjny Teatr Niezależny, który działał w prywatnych mieszkaniach.

W 1945 rozpoczął pracę na stanowisku kierownika malarni Starego Teatru w Krakowie, a także zapisał się na kurs scenografii w Studio Teatralnym prowadzonym przez Andrzeja Pronaszkę, Rok później brał udział w Międzynarodowej Wystawie Sztuki Współczesnej w paryskim Musée d'Art Moderne. Pierwszy pobyt we Francji znacząco wpłynął na jego poglądy na sztukę oraz twórczość. W 1947 wyjechał na półroczne stypendium do Paryża, a po powrocie w krakowskim Pałacu Sztuki współorganizował głośną Wystawę Sztuki Nowoczesnej. Po objęciu stanowiska profesora malarstwa w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Krakowie zajął się także pracą teoretyczną, był autorem esejów poświęconych sztuce oraz manifestów. W związku z zaostrzeniem polityki nowej władzy, od 1949 do 1961 pracował jako scenograf w Państwowych Teatrach Dramatycznych. Wraz z nadejściem „odwilży” tworzył coraz odważniejsze abstrakcyjne realizacje, był współzałożycielem II Grupy Krakowskiej, a także wraz z innymi krakowskimi artystami zainicjował działalność teatru Cricot 2. W połowie lat 60. Kantor zaczął realizować jedne z pierwszych w Polsce happeningów (m.in..  "Cricotage", "Linia podziału", "Panoramiczny happening morski", "List", "Lekcja anatomii według Rembrandta"). W polskiej historii sztuki zapisał również jako jeden z pierwszych konceptualistów.

Artysta został uhonorowany licznymi wyróżnieniami, w tym Nagrodą imienia Rembrandta, Ministra Kultury i Sztuki I stopnia czy dyplomem Ministra Spraw Zagranicznych, za upowszechnianie kultury polskiej za granicą. Otrzymał również francuską Legię Honorową i Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.