subskrybuj
  • Black Facebook Icon
©2019 by HOS gallery

MAGDALENA

ABAKANOWICZ

(1930 r., Falenty pod Warszawą – 2017 r., Warszawa)

 

Studiowała w latach 1950 -1954 na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na egzaminie wstępnym usłyszała, że nie ma wyczucia formy, dzięki któremu mogłaby rozpocząć studia na wydziale rzeźby. Jej pierwsze realizacje to surrealistyczne kompozycje malarskie. Jednak międzynarodowy rozgłos przyniosły jej  monumentalne, przestrzenne gobeliny o bogatej, reliefowej fakturze, nazywane abakanami. W  1962 wzięła udział w Międzynarodowym Biennale Tkaniny w Lozannie, zaś w 1965 została nagrodzona złotym medalem na Biennale w Sao Paulo. W późniejszym okresie jako artystycznego tworzywa do swych rzeźb używała tkanin oraz płótna utwardzanych żywicą (m.in. cykle: "Alteracje" (1974-1975), "Plecy" (1976-1980), "Tłum I" (1986-87), "7 figur tańczących" (2001-02). W latach 80. i 90. artystka zaczęła używać nowych surowców, miedzy innymi metalu (głównie brązu, na przykład w seriach: "Tłum z brązu", 1990-91), drewna (m.in. „Gry wojenne”, 1989), kamienia. W 1980 jako pierwsza kobieta samodzielnie reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji, gdzie jej cykl „Embriologia” spotkał się z dużym zainteresowaniem publiczności i krytyków.