subskrybuj
  • Black Facebook Icon
©2019 by HOS gallery

JAN 

TARASIN

(1926 r., Kalisz - 2009 r., Warszawa)

W latach 1946 - 1951 studiował w pracowniach malarstwa krakowskiej ASP pod okiem profesorów Zygmunta Radnickiego, Wacława Taranczewskiego i Zbigniewa Pronaszki. Równolegle uczęszczał do pracowni grafiki. Zadebiutował jeszcze jako student w 1948 na pierwszej Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Na początku lat 60. dołączył do Grupy Krakowskiej.

Od 1967 mieszkał i pracował w Warszawie, wiążąc się zawodowo ze stołeczną Akademią Sztuk Pięknych, początkowo prowadził Samodzielną Pracownię Malarstwa na Akademii, następnie w 1985 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 został wybrany jej rektorem.

W latach 50. tworzył przede wszystkim martwe natury komponowane z przedmiotów z najbliższego otoczenia, utrzymanych w realistycznej, minimalistycznej stylistyce. Jednak wkrótce bliższa stała mu się konwencja abstrakcyjna, przedmioty stopniowo stawały się coraz mniej jednoznaczne, a artysta umieszczał je w nieokreślonej przestrzeni. W 1962 przyznano artyście stypendium na wyjazd do Chin i Wietnamu, kontakt ze Wschodnią kulturą miał potem znaczący wpływ na jego twórczość.  Tego samego roku miał swoją pierwszą zagraniczną, indywidualną wystawę w paryskiej Galerie Lambert.

W 1976 został uhonorowany nagrodą krytyki im. Cypriana Kamila Norwida przyznawaną corocznie za najlepszą wystawę malarską, a roku 1984 otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Jan Tarasin był także autorem tekstów o sztuce, gdzie wybrzmiewa jego fascynacja filozofią Dalekiego Wschodu oraz nowinami ze świata nauki.